Logo biltschecourant.nl


Marieke van Nimwegen met haar boek. FOTO: Astrid van Walsem
Marieke van Nimwegen met haar boek. FOTO: Astrid van Walsem (Foto: Astrid van Walsem)

Bilthovense Marieke van Nimwegen schrijft over oefenen in liefde

'Oefenen in liefde – als er geen wij is' is een autobiografisch boek geschreven door Marieke van Nimwegen. Op haar negende publiceerde Marieke van Nimwegen (65) haar eerste penvruchten in de vorm van gedichten en verhalen over haar eigen leven, voor de kinderrubriek van Oom Richard in De Bussumse Courant. En daarna is ze nooit meer gestopt met schrijven in welke vorm dan ook.

Bilthoven - Marieke is grotendeels opgegroeid in Bilthoven. Ze is afgestudeerd als logopediste in Utrecht en vervolgens naar het Noorden vertrokken voor werk en voor de studie organisatiepsychologie in Groningen. Twintig jaar geleden keerde ze terug naar Bilthoven. 'Ik was het plezier in schrijven een beetje kwijtgeraakt.' 'Een vriendin van mij, Arianne Collee, begon cursussen autobiografisch schrijven te geven. Ik had jarenlang vooral beleidsmatig en over anderen geschreven en was het schrijven over mezelf een beetje kwijtgeraakt. Ik vergat hoe fijn en zinvol dat was. Ik besloot dus mee te doen en dit boek is het resultaat.' Vijftien jaar lang worstelt Marieke met een relatie die eindigt in een breuk. 'Toen moest het er allemaal uit,' zegt ze. De liefde en de frustraties van deze periode vinden elkaar in woorden op papier en zijn samen gebracht in 'Oefenen in liefde - als er geen wij is'.

Asperger-effect

De relatie wordt samengevat in vijf hoofdstukken: Verliefd, Verdwaald, Verhuisd, Vertrouwd en Verdwenen. Marieke: 'De verkoop van het boek loopt goed. Het blijkt dat het Asperger-aspect veel mensen raakt. Jarenlang heb ik een knipperlichtrelatie gehad. Het was vaak heel fijn, maar ook heel moeilijk. Ik kon het niet uitstaan dat de momenten waarop wij het zo goed hadden samen, niet genoeg waren om het Aspergerprobleem te overwinnen. Asperger is het beste te omschrijven als een gemis aan verbinding, of het onvermogen tot empathie. Zo kenden wij elkaar ruim een jaar toen mijn moeder overleed. Hij kwam niet langs en liet niets van zich horen. Ik vroeg hem de dag voor de crematie langs te komen, maar hij had al andere plannen. Voor de crematie zelf kwam hij bijna te laat en na afloop vroeg hij "Was het dan belangrijk dat ik hier bij was?"

Ik heb mijn ex-partner betrokken bij het schrijfproces. Het gaat tenslotte ook over hem. Na alles gelezen te hebben zei hij: "Je beschrijft het goed en wat ben ik af en toe een eikel geweest."

Foto & tekst door Astrid van Walsem

1 reactie
Meer berichten