Foto: Jan Ruijne

Valentijn

Column door Ike Bekking

In 2007, toen ik herintreder was, werkte ik in een boekwinkel in Leusden en ik wist niet wat me overkwam zo rond 14 februari.

Ongelooflijk wat er aan handel over de toonbank ging. Bekers met beertjes met hartjes, lieve boekjes met hartjes en weer beertjes, complete knuffelberen en ga zo maar door. Ook in Ede waar ik werkte voordat ik aan mijn Bilthovense avontuur begon was het de trend, zelfde spullen, zelfde commercie. Valentijn is één en al commercie en dat heeft een negatieve klank.
Jammer! Want in de waan van de dag merk ik dat een kleine attentie voor mijn naaste er vaak bij inschiet. Sterker nog: ik heb eigenlijk nauwelijks 'oog' voor hetgeen hij doet. Ik zal u niet vervelen met voorbeelden maar ik kan u vertellen dat er een erg lieve man achter mij staat. Die onvoorwaardelijk instemde toen ik mijn dromen waar ging maken. De financiële onzekerheid, de lange dagen, de avonden, de weekenden gevuld met werk. Ineens stond hij er voor met drie kinderen en een hond, want 'nu was het mijn beurt' moeder had een missie.

Nu moet ik wel vermelden dat de rollen de 15 jaar daarvoor omgedraaid waren. Dus het is wel een beetje pay-back time denk ik wel eens als ik mijn schuldgevoel wil sussen. Maar toch, hij deed het toch maar terwijl dit destijds beslist niet binnen zijn plannen paste.Nu zie ik regelmatig mensen in de winkel die heel lief voor elkaar zijn, attent; een voorbeeld voor velen en voor mijzelf. Lief zijn is echt niet zo moeilijk maar hoe vaak schiet het er niet bij in? Daarom help ik u, met dit stukje. Denk maar even goed na. Wanneer en op welke manier gaf u blijk van uw genegenheid of liefde voor uw partner? Dus toen er een Valentijnaanbieding op Facebook voorbij kwam, hoefde ik niet lang na te denken…
Vanavond verras ik mijn lief in ons favoriete restaurant en bij het glaasje bubbels zal ik hem toch weer vertellen hoe geweldig hij eigenlijk is!

Meer berichten




Shopbox