Afbeelding
Foto:

Op zoek naar dat speciale kerstgevoel

Algemeen

Astrid van Walsem

In een land zonder kersttraditie

Vijf jaar woonden Astrid met haar gezin in Casablanca, Marokko. Ondertussen woont zij al weer enkele jaren in de gemeente De Bilt, maar ze neemt ons nog even mee terug naar haar eerste jaar in een vreemd land. Ze miste iets.

Casablanca - De zonnestralen kietelen mijn blote benen en mijn vest bungelt nonchalant over mijn arm. De bladeren hangen nog aan de bomen en het gras is groen. Het lijkt wel een mooie lentedag, maar het is 21 december en de kerstdagen naderen, al kan ik mij daar nu helemaal niks bij voorstellen.
Het kost mij de grootste moeite om in Marokko in de kerststemming te komen. En dit is niet alleen omdat ik nu in een islamitisch land woon zonder kersttradities. Vermoedelijk ben ik gewoon te Hollands. Ik mis de winterse kou en zelfs de vroeg vallende avonden. Maar vooral mis ik mijn familie en vrienden.
In ons huis in Casablanca is geen spoortje kerst te vinden, want ik ben dat speciale kerstgevoel kwijt. Om mij heen zie ik geen kerstbomen en zijn straten niet feestelijk verlicht. En natuurlijk is het ook veel te warm om zin te hebben in warme chocolademelk of glühwein.
Op de internationale school van de kinderen hebben ze wel de moeite genomen een kerstboom neer te zetten. De teleurstelling is dan ook groot dat er in ons huis geen kerstsfeer en al helemaal geen boom te bekennen is.
Ik besluit om in de dozen in de kelder te duiken op zoek naar een beetje kerst. Uit een doos tover ik een verkreukeld kunstboompje te voorschijn en uit een andere doos zeer oude en stoffige kerstspullen. Het kost wat geduld en een portie doorzettingsvermogen maar het lukt uiteindelijk om het kerstboompje enigszins toonbaar te krijgen. Helaas heeft de kerstboomverlichting de verhuizing niet overleefd. Wat nu? Via via kom ik mogelijke lampjes op het spoor. Een winkel die buitenverlichting verkoopt die met een beetje fantasie best voor kerstverlichting kan doorgaan. En zodoende hangen er aan het einde van de dag een soort gekleurde neonlampjes in de boom.
Heel blij ben ik dat niemand in Nederland deze half kromme nep disco-kerstboom kan zien, maar de kinderen zijn door het dolle heen. En heb ik nu dat speciale kerstgevoel terug gevonden? Nee helaas niet.

Een week later stappen wij met z’n vieren voor kerst in het vliegtuig naar Nederland. Het speciale kerstgevoel kriebelt in mijn tenen en in mijn buik. En de kinderen stuiteren al vanaf zes uur vanochtend op en neer.
Als vanouds zullen wij straks aanschuiven bij het traditionele kerstdiner aan de mooi gedekte tafel. Mijn vader zal speechen en anderen zullen volgen. We zullen lachen en buiten zal het donker zijn. Maar dat geeft niet dankzij de gezellig verlichte straten.
Aangekomen in mijn ouderlijk huis snuif ik de dennengeur op van een echte kerstboom. De komende dagen staan in het teken van samenzijn met familie en vrienden. De openhaard knettert en ik heb het speciale kerstgevoel weer gevonden.

Op de internationale school van de kinderen hebben ze wel de moeite genomen een kerstboom neer te zetten. FOTO: Jeswin Thomas
advertentie