Hein Pannekoek voor één van de auto's van Stichting Ambulance Wens, waarvoor hij vrijwilliger is.
Hein Pannekoek voor één van de auto's van Stichting Ambulance Wens, waarvoor hij vrijwilliger is. (Foto: )

'Soms zijn laatste wensen minder vrolijk'

In het dagelijks leven is Hein Pannekoek uit Bilthoven anesthesie verpleegkundige in het UMC Utrecht. Twee keer per maand zet hij zich in als vrijwilliger bij Stichting Ambulance Wens en verzorgt hij laatste wensen van terminale patiënten. 'Het doet wel wat met je.'

Bilthoven - Al 38 jaar werkt Hein Pannekoek (58) bij het UMCU. "'Hein van de pijn' noemen ze mij ook wel. Ik doe twee dagen poli om mensen die voor een operatie komen voor te bereiden op de anesthesie. De andere twee dagen monitor ik de pijnbestrijding op de recovery, waar mensen liggen ná de operatie. Daarnaast ga ik in mijn vrije tijd al zes jaar lang op stap met terminale patiënten om ze nog één keer naar een bepaalde plek te brengen waar ze heel graag naar toe willen."

Soms is zo'n plek een pretpark of een voetbalwedstrijd: een 'echt uitje' dat nu eenmaal niet meer gaat als je terminaal bent en alleen liggend vervoerd kan worden. Vaak is de laatste wens van een patiënt minder vrolijk. Hein: "Regelmatig brengen we mensen naar een uitvaart van een dierbare. Daar zouden ze anders niet meer heen kunnen maar met onze ambu kan dat wel. Mensen zijn dan zo blij, ook al is de aanleiding verdrietig. Laatst had ik een mevrouw die hier al weken in het UMCU lag. Zij wilde naar de begrafenis van haar zus in Sneek. Daarna zijn we nog even langs haar huis geweest en langs haar hondje dat ze vreselijk miste. Ze was zielsgelukkig."

Stichting Ambulance Wens werd 12 jaar geleden opgericht door de Rotterdamse ambulance chauffeur Kees Veldboer. Inmiddels heeft de stichting zes eigen ambulances en 270 vrijwilligers. Alles betaald vanuit donaties. Met steeds een team van twee mensen voeren ze zo'n zes wensen per week uit. Een chauffeur met rij-ervaring op de ambulance, politie- of brandweerauto. "Ze moeten elk jaar met een bakje water rijden ter check of ze nog rustig genoeg rijden voor onze kwetsbare passagiers." De ander is medisch geschoold zoals Hein: "Ik doe er soms wat extra pijnbestrijding bij want zo'n dag is heel belastend en ze moeten wel genieten."

Hein voelt met zijn jarenlange ervaring als begeleider van patiënten goed aan wat wel en niet kan. "Sommigen eten nauwelijks meer maar daar weet ik van: die kan nog wel wat aan. 'Zullen we even een milkshake halen bij de Mac?' vraag ik dan. Indrukwekkend was het feestje dat een vriendengroep voor een 19-jarige jongen op de Erasmusbrug georganiseerd had. Hij had een dodelijke tumor in zijn hoofd. Dat doet wat met je als je zo iemand op de brancard naar zijn vrienden brengt."

De ambulances vertrekken altijd vanuit Rotterdam. "Heel af en toe is de wens van iemand hier in het hospice of het UMCU. Dan stap ik samen met de patiënt op. Naar Rotterdam ga ik altijd op de motor. Kan ik even 'ontkoppelen' want het is behoorlijk intensief. Al die emoties, vaak familie erbij. Maar het is het dubbel en dwars waard."
www.ambulancewens.nl

Door: Julie Houben

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden